كه از خارج به پا يا ته كفش رسيده ، احتياط واجب لازم آنست كه در تطهير آن به راه رفتن روى زمين اكتفا نكند : أول آن كه پاك باشد . دوم آن كه خشك باشد . سوم آن كه اگر عين نجس مثل خون وبول ، يا متنجس - مثل گلى كه نجس شده - در كف پا وته كفش باشد ، بواسطة راه رفتن يا ماليدن پا به زمين بر طرف شود . ونيز زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش ويا موزائيك ومانند اينها باشد وبا راه رفتن روى فرش وحصير وسبزه كف پا وته كفش نجس پاك نمىشود . مسأله 185 - پاك شدن كف پا وته كفش نجس بواسطة راه رفتن روى زمين اسفالت وروى زمينى كه با چوب فرش شده ، محل اشكال احتياط واجب ؟ ؟ نمىشود است . مسأله 186 - براي پاك شدن كف پا وته كفش بهتر است پانزده قدم يا بيشتر راه بروند ، اگر چه به كمتر از پانزده قدم يا ماليدن پا به زمين ، نجاست بر طرف شود . مسأله 187 - لازم نيست كف پا وته كفش نجس ، تر باشد بلكه اگر خشك هم باشد به راه رفتن پاك مىشود . مسأله 188 - بعد از آن كه كف پا يا ته كفش نجس به راه رفتن پاك شد ، مقدارى از أطراف آن هم كه معمولا به گل آلوده مىشود پاك مىگردد . مسأله 189 - كسى كه با دست وزانو راه مىرود اگر كف دست يا زانوى أو نجس شود ، با راه رفتن پاك مىگردد . وهمچنين است ته عصا وته پاى مصنوعى ونعل چهار پايان . مسأله 190 - اگر بعد از راه رفتن ، بو يا رنگ يا ذره‌هاى كوچكى از نجاست كه ديده نمىشود ، در كف پا يا ته كفش بماند اشكال ندارد . اگر چه احتياط مستحب آنست بقدرى راه روند كه آنها هم بر طرف شوند . مسأله 191 - توى كفش ومقدارى از كف پا كه به زمين نمىرسد ،